Liv - consultant en schrijfster
Wraaklust en machogedrag
Commerciële druk en machogedrag. Als consultant en manager marketing-communicatie heeft Liv het vaak meegemaakt. Ze beschrijft het in haar thriller Wraaklust, waarin ze ook haar behoefte aan creativiteit kwijt kan. Liv (haar pseudoniem) werkte voor grote multinationals in binnen- en buitenland. Sinds 2002 werkt ze freelance en kreeg ze tijd voor haar passie: schrijven.
Waarom wil je niet dat je echte naam in dit interview wordt genoemd?
"Het boek is in de ik-vorm geschreven, over een werkende vrouw van mijn leeftijd. Ik wil voorkomen dat men denkt dat ik dat ben, al zijn er natuurlijk overeenkomsten. Maar ik maak er op m'n werk geen geheim van dat ik schrijf onder de naam Liv. Ik zie Liv als een artiestennaam en ik vind het wel een krachtige uiting van mezelf. Het staat voor daadkracht en levenslust, symbolisch voor wie ik ben. Bovendien heet mijn freelance bedrijf ook zo, dus mijn omgeving kent me niet anders."
Kun je je creativiteit onvoldoende kwijt in je werk?
"Als marketingcommunicatie manager ben ik meestal de aangever van de opdracht, dus ik beheer de budgetten, schrijf de briefing en beoordeel de concepten; die maak ik niet zelf. Als accountmanager bij een reclamebureau doe je iets dergelijks, alleen werk je in hetzelfde bedrijf als de creatieven en ben je nóg meer aan het rekenen. Ik zag laatst een Boomerangkaart waarop stond dat accountmensen gemankeerde creatieven zijn. Zou daar een grond van waarheid in zitten?"
Wat denk je zelf? Voel je je op je werk gefrusteerd in je creativiteit?
"Ik moet wel meedenken, maar er is een delicate lijn. Op een bepaald moment is er bij creatieven een gevoel van 'dat is ons vak, daar kom jij niet aan'. Als je suggesties gaat geven om iets op te lossen ga je vaak al te ver."
Zou je dan niet liever zelf zo'n creatief ontwerper willen zijn?
"Ik heb wel eens wervende teksten geschreven, maar het maken van overall concepten is toch een vak apart. Ik vind mijn werk wel leuk, want ik ben commercieel gericht. Het is the best of both worlds."
De creativiteit die je mist in je werk leef je dus uit in het schrijven van een roman?
"Ja, precies. Of in fotografie, en ik heb een paar filmscripts geschreven. Het boek werd meteen door Bruna erkend; dat is een groot compliment."
Waarom een thriller? Hou je van spanning?
"Ja, ik ben wel een beetje een thrillseeker. Ik hou erg van verandering, ook in m'n loopbaan. Daarom heb ik ook in het buitenland gewerkt. Ik lees graag thrillers en ga vaak naar spannende films. Zo kom je even helemaal los van de werkelijkheid en kun je meedenken over wie het heeft gedaan (whodunnit) en waarom. Dat doe ik nu ook met schrijven."
Het boek gaat over de reünie van een scholierenvereniging, die uit de hand loopt. Is er ook een connectie met je werk?
"Ja, het gaat over een vrouw die werkt voor een lifestyleblad dat zich opnieuw wil positioneren. Ze wil zich bewijzen en onmisbaar maken, maar gaat gebukt onder de commerciële druk om oppervlakkiger te schrijven en te roddelen. Dat is een wereld die ik ken: positioneren, doelgroepdenken, het streven naar een bepaalde tone of voice. Een ander verband is dat ik me interesseer voor verhoudingen op het werk. Ik werk al vanaf m'n 16e en heb verschillende bedrijven en branches gezien. Je ziet hoe machtsspelletjes werken, en man-vrouw verhoudingen."
Is je boek een manier om je frustraties daarover te ventileren?
"Haha, bedoel je of ik zelf wraakgevoelens koester? Ik kan er om lachen, maar seksuele intimidatie komt heel regelmatig voor. Het is moeilijk ermee om te gaan. Als je het benoemt, kan het zich tegen je keren. Politieke spelletjes zijn sowieso lastig. Het voordeel van het freelancen is dat ik overal een paar maanden tot maximaal een jaar ben; dan kun je het makkelijker relativeren en er afstand van nemen. Of er een grapje over maken, want je zal maar echt voor zo'n baas werken."
Kun je een voorbeeld geven van wat je zelf hebt meegemaakt?
"Oh help, moet dat? Nou vooruit dan. Ik liep stage in een hotel op een tropisch eiland en de hotelmanager zou mij wel even een rondleiding geven over het eiland. Bij een mooie baai stelde hij voor te gaan zwemmen en terwijl ik nog stond te weifelen, rende hij al piemelnaakt de zee in. Nou, dat was wel even schrikken. Maar het kan ook subtieler. Door een dominante pose aan te nemen: benen wijd, handen in de zakken, heupen naar voren. Ik speel ermee in mijn boek. Is dat wraaklustig?"
Links:
Livlog
Recensie Wraaklust op Crimezone.nl
Optreden op de avond van het Spannende Boek (20 juni in de Melkweg)
Onno van Buuren, juni 2007